Kavram, MIT araştırmalarına dayanan Charles Duhigg'in Alışkanlıkların Gücü kitabıyla yaygınlaştı: her alışkanlık ipucu, rutin ve ödülden oluşan bir döngüde işler. İpucu tetikleyicidir — bir saat, bir yer, bir duygu, önceki bir eylem ya da çevrendeki insanlar. Rutin yaptığın davranıştır. Ödül ise bir arzuyu tatmin eden ve beynine bu sırayı kaydetmeyi öğreten karşılıktır.
Döngü tekrarlandıkça beyin kontrolü giderek bazal gangliyonlara devreder; böylece ipucu belirdiği anda rutin neredeyse kendiliğinden çalışır. Tanıdık bir yolda düşünmeden araba sürmenin ya da karar vermeden diş fırçalamanın nedeni budur: döngü derinlemesine oyulmuştur.
Döngüyü anlamak pratiktir. İyi bir alışkanlık kurmak için ipucunu belirgin, ödülü anlık ve tatmin edici yap. Kötü bir alışkanlığı kırmak için aynı ipucu ve ödülü koru, yalnızca rutini değiştir — alışkanlık değişiminin altın kuralı budur. Eksik veya belirsiz bir ipucu, yeni bir alışkanlığın hiç oturmamasının en yaygın nedenidir.
Zinciri Kırma döngünün ödül tarafı üzerine kuruludur. Bir görevi tamamladığın her gün tatmin edici bir animasyon ve dokunsal geri bildirimle bir zincir halkası dövülür; büyüyen serin kırmak istemeyeceğin görünür bir ödüle dönüşür. Görevleri hatırlatıcılara (ipucu) bağlayıp tamamlanan her halkayı kutlayarak (ödül) uygulama, rutin irade gücü olmadan çalışana kadar döngünün kendi kendine kapanmasına yardımcı olur.